Uratowana

Janek długo patrzył na tatę, który głaskał po głowie Tomka. “Synuś tatusia, też coś” myślał sobie i czuł, że wzbiera w nim coś silniejszego od niego. Następnego dnia, gdy Tomek jeszcze nie wrócił ze szkoły, a rodzice byli w pracy, przyszedł mu do głowy straszny pomysł, który zrealizował. Zrzucił ze stolika projekt, nad którym Tomek pracował już od dawna i w który włożył wiele wysiłku. Na początku Janek czuł wielką satysfakcję, ale z czasem gorączkowo zaczął zastanawiać się co powie, jak wszyscy wrócą do domu. Gdy Tomek zobaczył, że jego dzieło zostało zniszczone, po prostu rozpłakał się. Janek powiedział mu, że zupełnie przypadkiem, cofając się, wszedł w stolik i projekt spadł i zniszczył się. Tomek mu uwierzył. Rodzice też uwierzyli Jankowi, który postanowił udać roztrzęsienie z powodu zniszczenia, którego dokonał. Wypadł bardzo wiarygodnie.

Zbliżała się Wielkanoc. Janek postanowił pójść do spowiedzi. Tomek i rodzice nie wypominali mu zniszczenia projektu i on sam zaczynał wierzyć w wymyśloną przez siebie wersję wydarzeń. Podczas rachunku sumienia czuł, że powinien przyjrzeć się tej sytuacji, ale szybko dał się wybić ze skupienia i ostatecznie podczas spowiedzi powiedział to, co zawsze.

To musi być trudne widzieć to, co robimy, widzieć dokładnie dlaczego to robimy, znać motywacje naszych czynów, niejednokrotnie do głębi podłe, a potem słuchać, jak się spowiadamy. Czasem to brzmi tak, jakbyśmy mówili o życiu kogoś innego, a nie o własnym.

To musi być trudne widzieć, że podczas spowiedzi zupełnie nie myślimy o Tobie, o tym, że w ten sposób wracamy do Ciebie, że to całe wyznawanie grzechów służy temu, żeby pojednać się z Tobą, sobą i bliźnimi, wrócić do domu. Podczas spowiedzi wchodzimy w Twój pokój wysłużony na krzyżu, na którym pokonałeś nasz grzech. Im bardziej przyjrzymy się naszemu sercu, tym lepiej przygotujemy je do spotkania z Tobą w Eucharystii. Przygotowując się dokładnie dajemy Ci znać, że traktujemy Ciebie i naszą relację naprawdę poważnie.

To musi być trudne.

Mamo, proś Ducha Świętego, by otworzył nam oczy, proszę…

W zakrętach codzienności znalazłam zakątek ciszy. Usiadłam i zamknęłam oczy. Zajrzałam w głąb siebie, gdzieś w okolice serca, ze świadomością, że Ty jesteś tam cały czas. Milczący. Postanowiłam potowarzyszyć Ci w tym milczeniu. Po prostu skupiłam uwagę na tym, że JESTEŚ. Starałam się odsuwać kolejne myśli, które chciały mnie wytrącić ze skupienia. To tak, jakby odwiedzać kogoś, kto chce być zauważony, ale nie chce się narzucać, więc czeka, aż sam wyjdziesz z inicjatywą. Już chciałam wyjść, kiedy usłyszałam…

– kocham cię…

Taki wpis na Black Friday, gdy ktoś lub coś próbuje odwrócić moją uwagę od tego, z czym piątek powinien się wiązać.

Kiedy dwa serca spotykają się ze sobą po pewnym czasie stają się tak do siebie podobne, że nie sposób odróżnić jedno od drugiego.

Pan Jezus do św. siostry Faustyny: „Powiedz grzesznikom, że zawsze czekam na nich, wsłuchuję się w tętno ich serca, kiedy uderzy dla Mnie” (Dzienniczek św s. Faustyny, wpis 1728).

Spotykać się z Nim sercem – pamiętać o Nim, mówić do Niego, słuchać Go, wyglądać Go, szukać Go, przyjmować Go, adorować Go…

A potem dać czasowi czas…

Nawet drewniany kołek zakwitnie, gdy nie będzie zanadto przeszkadzał Duchowi Świętemu.

Kochany Duchu Święty, miej litość nad moim uporem, kiedy Ty mi pokazujesz jedną stronę, a ja, jak ten osioł, zerkam w przeciwną. Palnij mnie wtedy w łeb.

Amen

Kilka lat temu gdy wychodziłam z sobotniej mszy św. zaczepiła mnie jakaś kobieta. Niosła ciężkie worki. Okazało się, że mogę Jej pomóc podwożąc Ją kawałek dalej. Po drodze zaczęła mi opowiadać m. in. o św. Józefie Moscati. Nie słyszałam o Nim. W Jej opowieści coś przykuło moją uwagę. Ten święty lekarz często modlił się przy pewnej rzeźbie Jezusa. Potem doczytałam, że ta rzeźba nosi tytuł Cristo velato. Jest po prostu przepiękna. Wiele razy patrzyłam na jej zdjęcie. Coś we mnie mocno na nią reagowało.

Minęło parę lat. Byłam z dziećmi na feriach i zabrałam ich do Sanktuarium Matki Bożej Królowej Podhala w Ludźmierzu. Chodziliśmy po Ogrodzie Różańcowym, było pełno śniegu. Dotarliśmy do Grobu Chrystusa. Uklękłam, żeby się pomodlić i tak jakoś odżyło to, co czułam, widząc Cristo velato. Byłam bardzo poruszona. Nagle moje dzieci zaczęły rzucać w siebie śnieżkami, więc taka rozrzewniona mówię do nich, żeby przestali i dodałam „czy nie widzicie, że On tutaj leży?” i wtedy do mnie dotarło: w mojej świadomości Jezus nadal leży w grobie! Wtedy nie myślałam o Nim, jak o kimś żywym. Owszem wiedziałam, że Zmartwychwstał, ale nie przekładało się to na nic więcej. Nawet doświadczając Go w jakimś sensie zaprzeczałam temu, bo to nie pasowało do jakiegoś schematu, a przecież jeśli ktoś żyje, to znaczy, że można się z Nim skontaktować, że działa, że jest.

Tamten dzień, tamten moment był dla mnie bezcenny. Otworzył mnie na nową jakość relacji z Jezusem. Chyba zaczęłam przyjmować, że On naprawdę wstał w martwych, a to oznacza, że Jego „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (MT 28, 20) oznacza właśnie to, co powiedział. Pozostaje kwestia otwarcia się na tę relację, na tę OBECNOŚĆ najpełniej objawioną w Eucharystii. Wtedy powoli, w miarę oswajania tego TERAZ, przechodzi się od zagadywania, do ciszy, od myślenia o wszystkim do ciszy, od działania do ciszy. Bo to wszystko może zasłonić Jego najcichszą obecność.

Po Komunii

cisza w Ciszy
milczenie w Milczeniu
obecność w Obecności
bliskość w Bliskości
miłość w Miłości